Editorial: O suceso do suceso

Nas últimas décadas, conforme se abría (na teoría) o espectro mediático así como as vías informativas se diversificaban por medio da Internet, asistimos paradoxalmente (na práctica) a unha continuada degradación do xornalismo.

A investigación e a análise deron paso ao suceso do suceso, ao bombardeo de información, ao xornalismo do chío ou do twit e a unha perda de calidade das fontes e do tratamento rigoroso das noticias. Se o suceso sempre foi destacado na imprensa por rachar coa normalidade dunha sociedade, hoxe esa suposta fractura é a que dá normalidade. Poucos foron os réximes que desterraron o suceso da crónica xornalística dos medios públicos, por certo con bos resultados se atendemos ao descenso de condutas violentas e delitivas.

A catástrofe revélase como unha poderosa ferramenta para reforzar o status quo dos poderosos, tanto polas súas aparicións estelares e teatrais, en que apesarados e apoiando as vítimas refórzanse de cara a sociedade; canto porque ese bombardeo mediático realmente non analiza nada e aínda porriba fai xuízos sumarísimos sobre persoas antes de que actúe a xustiza e sen consecuencias notábeis, aínda nos casos en que os "axustizados" sexan declarados logo polo estado de dereito inocentes.

Asistimos tal vez a unha orwelliana experimentación coas masas para ver até onde pode chegar a doutrina do choque ultraliberal, o control social e a manipulación das masas por medio da mídia convencional e da Internet? 

É o suceso do suceso do suceso. A sociedade da información paradoxalmente é tan ou máis dócil que as sociedades do pasado, ao menos no que atinxe ás oligarquías. De que serve dispor de múltipla información se non temos tempo nin ferramentas para analizar esa información? Agora que a palabra "cidadania", vacía de significado practicamente, está na boca tanto da extrema dereita (Ciudadanos) como do nacionalismo galego e español de esquerdas (Anova, Podemos ou BNG) xa é hora de irmos perguntando se realmente pode haber cidadanía crítica e formada con estes vímbios.

Editorial Novembro Decembro 2013 Na Galiza a culpa sempre é orfa... ou do maquimista

Comezamos novembro, aínda que máis ben remata, n' A Voz do agro após un pequeno receso que tomamos para reflexionar sobre o noso proxecto que sufrirá modificacións no vindeiro ano para tentar darlle un novo pulo e garantir a súa continuidade. Por iso iremos concentrando as publicacións en vez de facelos unha vez cada quince días como até agora.

E o mes de novembro foi un mes infame onde o capital transnacional, en última instancia o multimillonario Marc Rich – indultado no seu día nos EUA por Bill Clinton, Sofía de Grecia e outros após ser condenado por tráfico de armas e de heroína-, responsábel do desastre ecolóxico do Prestige nin siquera se sentou no banco dos acusados. Sociedades pantalla e outros subterfuxios lograron que o único inculpado fose o capitán do barco, algo xa habitual nesta Terra onde os desastres parece que sempre son cousa dos “maquinistas” e onde nunca hai responsábeis políticos.

Rajoy, Feijoo e antes Zapatero son tamén os “maquinistas” que nos levan a toda velocidade a un precipicio do que levará década saír aínda no suposto de que haxa realmente unha mudanza política, que neste contexto, pasaría por reverter as políticas económicas da ortodoxia ultraliberal que asoballan Eurolandia.

Un capitaslimo sen freo, onde as persoas son unha mercadoría máis. Ou como os produtos que mercamos en Amazon, sociedade radicada en Luxemburgo para aforrar así en impostos (a comezar polo IVE) millóns de euros. Tal é o “avance” e o “progreso” da Internet: milleiros de millóns de euros móvense por todo o mundo mentres que Google, Amazon, Facebook... en conxunto non teñen máis de 500.000 traballadoras e traballadores (en condicións laborais deplorábeis aínda cando ingresan millóns de euros en concepto de subvencións). Ou como as grandes fortunas que falan da unidade de España evande impostos. Este novo rostro brutal do capitalismo, na súa fasquía ultraliberal, está conducindo ao desmantelamento dun anacronismo – desde o seu punto de vista – da Guerra Fría: o estado de benestar. Ou visto desde abaixo: continua a paliza de clase sen un contrapeso á oligarquía corrupta e os seus acólitos nos grandes partidos. O corolario é claro: sen resolver os problemas de fondo (que a “austeridade” ultraliberal só alimenta) estanse desmantelando, sen unha forte resposta social, os pararraios da próxima e inminente treboada deste turbocapitalismo.

Os BRIC's, uns reais outros simplemente fictícios, que permitiron xunto ao saqueo do público un aumento sen precedentes do lucro das transnacionais, comezan a enfrontar problemas que conducirán a unha nova depresión, descrita por algúns economistas como unha crise en forma de W. Os discursos dalgúns representantes políticos falando de “recuperación” non poden, por tanto, anestesiar por moito tempo a unha maioría social continuamente agredida e que sufre a realidade tal e como é, alén dos edulcorantes que inxectan os grandes medios de comunicación.
Ao tempo chegan novos recortes e a contestación social encóntrase nun punto morto e necesita urxentemente dotarse de organización e programa claro e unificado. Un frente único frente a barbarie da clase traballadora. A extinción do servizo de transporte para persoas con problemas de mobilidade, os ataques aos dereitos dos traballadores visíbeis na folga do lixo en Madrid, a praga dos lumes e a pésima xestión da Xunta son só algúns exemplos... E a pergunta é até cando a cidadanía vai permitir que os responsábeis sigan a levarnos polo camiño grego sen recibir un castigo exemplar.

Neste sentido o lavado de imaxe do PSOE e as sondaxes revelan un forte desgaste dos grandes partidos dinásticos e un ascenso (menor) de UpyD e Izquierda Unida que, cando menos, vaticina o fin das maiorías absolutas e problemas á hora de manter o turnismo da II Restauración borbónica. E todo isto cando en maio deberán falar as urnas nunhas eleccións europeas onde é vital para a esquerda pular pola unidade e por presentar unha alternativa ilusionante cun programa centrado en frear e reverter as políticas procíclicas de austeridade.

En Chantada, tamén será o 2014 un tempo de desfile de políticos e propostas nos mitins que os comicios europeos trairán consigo sen perdermos de vista que, no eido local, aconteceron tamén sucesos aos que debemos prestar atención, por exemplo, a aprobación duns orzamentos locais sen pés nin cabeza (tratados no noso xornal polo miúdo) ou as contratacións a dedo por parte do Goberno de Manuel Varela de persoal no concello sen un concurso público que se axuste á lexislación vixente. Por non falar da ausencia de investimentos da Xunta no noso concello nos orzamentos para 2014, que revelan de por parte que Chantada está sen Goberno ou cun Goberno que non fixo ningunha xestión por procurar financiamento exterior para Chantada cando as contas municipais sufren pola débeda odiosa contraída coa banca, unha forma de intervir desde o Goberno central as institucións locais ao tempo que se centraliza nas Deputacións (as que non escollemos democraticamente os cidadáns) cada vez máis servizos.

Sexa o que for, A Voz do Agro tentará tratar cunha ollada crítica, plural e diferente (abaixo e á esquerda) os reptos e problemas aos que as traballadoras e os traballadores teremos que responder no 2014. Dous de non menor importancia son a reforma que pretende liquidar a autonomía local, especialmente lesiva para cidadáns de concellos pequenos como o noso, e a fascista reforma do código penal (baseada en boa medida no código penal do franquismo). A porta está aberta ás vosas achegas e colaboracións, un saúdo fraternal de todo o Consello Editorial e vémonos na rúa.

Editorial Outubro 2013

Da Superchería Posmoderna

Entre a vendima e a castañeira, como dicía o grande Ramón Outeiro Pedraio, A Voz do Agro cumpre 5 meses funcionando na rede. Pouco tempo quizabes para nutrirse de achegas plurais e diversas e consolidar un número de lectores da nosa comarca. No entanto, é tempo suficiente para decatarse das limitacións e retos que debe enfrentar un xornal dixital local.

En primeiro lugar, en concorrencia cunha canle televisiva, os compañeiros e compañeiras de Televinte Chantada, obriga a ofrecer unha óptica e focaxe diferente e permite non facer un tratamento das novas exhaustivo, concetrándose tan só naquelas de especial interese económico, social e político ou outras culturais da sociedade civil non tratadas por Televinte.

En segundo lugar, falta suscitar maior interese na vila para conseguir unha maior implicación por parte de xornalistas en formación das Terras de Chantada, que poden facer deste o seu xornal e experimentar a través del. Isto tamén axuda a concentrar A Voz do Agro no vieiro da opinión crítica, os artigos máis ou menos académicos, a análise da realidade chantadina, a literatura e creatividade...

En terceiro lugar, o seu carácter amador e o curto percurso aínda recorrido fan que este 2013 sexa máis ben un tempo experimental para o noso proxecto e entre todas e todos os interesados nel iremos vendo o que facer para o 2014.

Un dos nosos colaboradores escribiu para o comezo do xornal un artigo duro e crítico coa Internet¹. Sería imprudente non reflexionar sobre A Voz do Agro levando en conta aspectos que volven estar de actualidade grazas ao libro de Pascual Serrado titulado La comunicación jibarizada².

Pascual Serrado funda en 1996 o porta de información alternativa rebelion.org – en que colabora o chantadino Diego Taboada Varela–, ten un blogue e participa das mal chamadas redes sociais. Xa que logo, non estamos perante alguén con fobia polas redes, mas si plantexa unha reflexión crítica do seu uso e elabora unha análise lúcida a través da observación e da experiencia. Unha reflexión tanto máis necesaria nestá época posmoderna onde a tecnoloxía instálanos na superficialidade, o que Karl Marx denominaría como «superchería».

Unha «superchería» que alimentou numerosas ilusións, coa acepción de espellismo, en boa parte da esquerda. Ilusións que permiten converter as redes sociais num mito ou nun termómetro da sociedade real e que colide cun uso intelixente e eficaz da tecnoloxía. Para Pascual Serrano son varios os enganos e as andrómenas que debemos combater:

1.- A ilusión muito hegeliana do «paralelismo entre progreso tecnológico y emancipación social», en palabras de Santiago Alba Rico. O 4G multiplica por dez a velocidade de navegación dos telefones en canto a pobreza, a desigualdade, a malnutrición, os desafiuzamentos, a violencia económica e policial tamén se multiplica.

2.- A segunda grande «superchería» e a ilusión de visibilidade cabdi realmente a tecnoloxía serve máis ben para invisibilizar, con formas de censura máis sofisticadas. A desinformación conséguese cun bombardeo constante de sobreinformación da que se le algún titular e sobre a que non se reflexiona nin se clasifica.

3.- A ilusión da neutralidade, como se a técnica, o desenvolvemento tecnolóxico e a ciencia (teoloxía posmoderna) non tiveran ideoloxía e respondesen a intereses políticos e económicos.

4.- A ilusión de democracia, de participación en tempo real e de “liberdade”. O caso que aflorou con Edward Snowden – e que grazas aos medios de distracción masiva pasou sen pena nin gloria entre a maioría social– apunta máis ben a unha ferramenta para o control, a vixilancia e a dominación (como no seu día foron a radio ou a televisión).

5.- A ilusión da horizontalidade, cando nas redes sociais reprodúcense xerarquías, verticalidades e hexemonías con maior ou menor sutileza.

6.- A ilusión da abolición da propiedade privada cando un feixe de transnacionais controlan o mercado, os medios de produción tecnolóxicos. O que semella de balde non é tal cousa e o beneficio segue a existir aínda que desprazado (a publicidade en Facebook por exemplo). E no xornalismo a gratuidade sae cara en termos de calidade, rigor e independencia. Na actualidade, as dez maiores empresas da Internet, como Google, Facebook ou Amazon crearon apenas 200.000 postos de traballo ao tempo que gañaron millóns de dólares en capitalización bursátil³.

7.- A ilusión de Internet favorece a pluralidade e a liberdade informativa cando nas denominadas redes sociais a maioría das ligazóns partilladas remiten para os medios que xa dominan os quioscos, as televisións e as radios. Por súa vez, estes medios son propiedade de grandes empresas e inversores. O que o xornalismo gañou en difusión perdeuno pola transformación radical dos contidos, a titularización e a degradación da información. Casos como o de Asunta demostran até onde todo o xornalismo convencional é hoxe unha xigantesca «superchería», onde a análise e a investigación desapareceron substituídas polo amarelismo, o visual, o efémero, o morbo...

8.- A ilusión de coñecemento cando o analfebetismo funcional non deixa de inzar e o «apoliticismo» (confudindo interesadamente pluralismo partidario e partidos con política) converte os cidadáns en súbditos incapaces de reaxir ou comprender o mundo que lles rodea ou de deter a ofensiva utraliberal que afoga os seus dereitos e as súas condicións de vida.

9.- A ilusión do debate en plataformas con formatos totalmente tendentes ao superficial, ao inmediato, ao narcisismo que procura alimentar o ego con rechíos, seguidores, amigos e gostos.

10.- A ilusión do activismo, especialmente grave na esquerda, con movementos sociais e partido que, nalgúns casos até só existen virtualmente sen incidencia sobre a sociedade. O ciberactivismo é un activismo pasivo, que remite para o «tamagochi como obxecto interpasivo» en palabras do filósofo esloveno posmoderno Slavoj Žižek. Convocatorias de manifestacións que teñen mil veces máis rechíos que asistentes. Sinaturas en change.org que substitúen a esmola e a caridade cristiás: igual de efectivas, cómodas e pasivas. A endogamia da rede que crea un mundo irreal e paralelo onde todo o mundo pensa coma ti e nada ten a ver coa sociedade. E o peor de todo: como ben apunta Serrano a rúa remata por imitar a rede irreal con movementos enamorados de si mesmos como o 15-m e o seu «estilo Facebook». Todos falan, algún escoita e ninguén actúa nin existe programa algún.

Non é casual que a media convencional saudase a «indigación» e conformaran o cánon deste movemento. Unha «indignación» que lonxe de frear a ofensiva ultraliberal foi morrendo a medida que esta aumentaba coas medidas do PSOE e do PP, que seguen desfacendo e facendo ao seu antollo. Tamén a primavera árabe foi tratada como a revolución de Twitterm que remete para os «revolucionarias» lentes de Google ou a revolucionaria consola de Microsoft ou Sony.
Em Exito, Turquía, Brasil ou a India a loita non foi nin é co rato e co teclado. Os milleiros de feridos, os mortos, os encarcelados, os torturados non eran virtuais. Os milleiros de folgas que viviu a terra dos faraóns tampouco foron virtuais. Non houbo sinaturas en change.org e si ocupación e resistencia en espazos públicos e, xa que logo, do pobo. No cenario real non hai un try again após un falso game over. As prazas son de cemento, as balas matan, os trending topics non ocupan prazas.

A esquerda e proxectos como A Voz do Agro teñen que ser por e para a maioría, abertos e plurais, revolucionarios co rigor que mudar o mundo exixe, con contido, obxectivos, reflexión... e, sempre, sempre, sempre sen a «superchería» posmoderna.

---

1 Antom Fente Parada (17/05/2013): “Fascismo ou revoluçom 2.0” en http://avozdoagro.com/Artigos.html
2 Península, Barcelona, 2013
3 Serge Halimi (2013): “Estrategia para una reconquista. El cambio exige audacia” en Le Monde Diplomatique en español, nº 215, setembro de 2013, p. 10.

Editorial Setembro 2013 As nosas palabras, o noso mundo

Como area entre os dedos vaise o verán e vai chegando aos poucos o outono, co contraste de cores que xa comeza a enxergarse nas follas das vides e das árbores caducifolias. Atrás quedou o folión de carros e boa parte das festas das nosas parroquias. Comeza o curso, tamén o curso político. Quixéramos poder facer un editorial unicamente cheo de metáforas e recursos literarios consagrados ás estacións do ano. Porén, fede novamente a unha dura ofensiva ultraliberal contra o mundo do traballo.

Mentres o noso país arde un verán máis, desde Madrid trabállase en máis e máis duras medidas do que eles chaman austeridade e que xa é, a todas luces, un austericidio. A emigración, a volta aos países de orixe de moitos migrantes, os milleiros que non renovan no INEM xa coa esperanza perdida, recursos sotifisticados de enxeñería contábel... e aínda así o que o Goberno vende como bos datos os que, a todas luces, son a confirmación de que estamos inseridos nunha depresión á que lle queda máis dunha década e iso no mellor dos casos. E para chegar a ese “mellor dos casos” non queda outra que conseguir que a clase traballadora retome a súa consciencia de clase, que se organice. Só na rúa, no combate e cunha sociedade civil ben informada e madura é posíbel intertir esta tendencia...

Vendimemos esperanza, mais sabendo que nada mudará se todas e todos non pomos todo canto estea na nosa man para invertir as tornas: para pór o mundo do traballo, o noso mundo, porriba do mundo do capital, ese que prostitúe as palabras para enganarnos e furtarnos o futuro e a dignidade. As nosas palabras, o noso mundo. Para iso no mes de maio comezamos esta andaina e por iso te encoraxamos a que te unas a nós. N'A Voz do agro hai sitio para todas e todos.
En pé!

Editorial Xullo 2013 Un centro social para Chantada

A situación social e económica pola que atravesa o noso país demostra que hoxe, máis que nunca, é prioritario recuperar o espazo público como patrimonio da cidadanía, mais tamén que a indignación sen programa nin organización non é quen de deter a ofensiva do capital e do poder.

Por todo isto, desde A VOZ DO AGRO consideramos necesario crear espazos en que a sociedade civil organizada de Chantada – e porque non de todo o sul de Lugo- poda confluír e partillar experiencias para reforzármonos e chegar a entendernos na diversidade.

Xa que logo, o ideal é xa non só que tentemos que cada vez máis movementos sociais vexan neste xornal a súa voz e o seu xornal, mais é preciso ir alén e construírmos un espazo físico e autoxestionado que nos permita entrarmos en contacto e erguer entre todos un punto físico, concreto e palpábel onde se organice o pobo rebelde e en marcha.

Un centro social como os diversos que xa existen por todo o país (Compostela, Vigo, Ferrol, Lugo, Xinzo, Cruña, Pontedeume, Ponteareas, Cangas, Burela, Barbadás, Marín, A Guarda, Narón, Boiro, Pontevedra, Ourense...). Monforte, Chantada ou Lalín son da rarísimas vilas grandes onde aínda non se deu ese paso... pensamos que chegou o momento.

En Chantada e no sur de Lugo temos tecido asociativo avondo: desde os amigos do románico a dúcias de asociacións de viciños e culturais, desde o sindicalismo agrario ao sindicalismo obreiro, desde grupos musicais a partidos políticos, desde ATTAC a quen recuperar as embarcacións tradicionais do Miño ou o Folión de Carros... só o progreso de Chantada, de Galiza, o galego e o desexo de transformar o mundo deben ser suficiente impulso para pórnos mans á obra.

Fica entón a proposta por cima da mesa e como dicía Castelao non lle poñades chatas á obra en canto non se remata, pois hai sitio para que todas e todos traballemos arreo nela.

Editorial agosto 2013: A traxedia e os narcóticos

O que ía ser un editorial sobre o Día da nación galega pasa a ser un editorial cheo de carraxe e dó. O 24 de xullo de 2013 pasará á historia de Galiza como un dos días máis tristes para a nosa nación, que rematou cun dos maiores accidentes ferroviarios da historia.

Axiña a prensa convencional, o que Iñaki Gil de San Vicente ten denominado como o binomio político-mediático ou o que Vicenç Navarro denomina como establishment, comezaron a deseñar un relato cáseque mitolóxico que ocultara na medida do posíbel a realidade dos feitos, se facía falta explotando a dor das vítimas e a solidariedade da nación galega. O mercado púxose máis unha vez, tamén nunha traxedia deste calibre, porriba das persoas. Portadas noxentas en ABC e La Voz de Galicia para aumentar as vendas, acoso da TVG á casa do maquinista para agochar outras responsabilidades e recaer todo sobre o factor humano¹, insistencia vomitiva das primeiras horas na hipótese do atentado que parecía que case era un desexo do poder. Como nos conta Naomi Klein en The shock doutrine ao referirse, por exemplo, á catastrofe de Nova Orleans, para o capitalismo de amiguiños cada crise – sexa do teor que for – é unha grande oportunidade de negocio e lucro para as empresas privadas².

Desde A Voz do Agro contemplamos que a cidadanía debe reaxir e pedir que se esclareza a verdade e que se vaia ao fondo das causas, que dunha vez se faga patente que o verdadeiro terrorismo é dos continuos recortes que están convertendo o wellfare state nun warfare state. Para o Consello Editorial chegou a hora de dar resposta e pór porriba da mesa as seguintes cuestións:

1.- Resulta intolerábel que se queira culpabilizar unicamente a un maquinista con 30 anos de experiencia laboral, cando os camiños de ferro de alta velocidade deberían contar cun sistema de freado apropiado do que o Alvia (un refrito do Talgo da década de 90 adaptado para Galiza) carecía. Imaxinádesvos un carro moderno cun sistema de freado dun 600 ou un 127?
2.- Resulta dunha pobreza extrema que o xornalismo se fundamente en Twitter e Facebook para dar informacións. Son moitos os trens que nalgún tramo chegan a 228 quilómetros hora e iso non quere dicir nada. Un carro pode ir a 120 ou máis nalgún tramo con seguridade e ir a 60 nalgunha curva das estradas de aldea pode supor un desastre asegurado.
3.- E incríbel que se pretenda mediante o xuízo na prensa dunha persoa, o maquinista, ocultar que o dispositivo de 500 policias, do que presumía a Xunta no telexornal da mediodía do día 24, fora incapaz de habilitar un camiño libre de tránsito entre o lugar do accidente e o Hospital Clínico, cando quen coñeza a cidade de Santiago de Compostela sabe que isto non ten excesiva complicación. Iso retrasou o traslado dos feridos e, segundo veciños de Androis, os primeiros 6 policias en chegar ao lugar do sinistro tardaron por volta de 40 minutos.
4.- Igualmente alguén terá que explicar porque razón o Hospital Provincial (coñecido como Hospital de Conxo), a 1 quilómetro da zona 0, teña temporalmente fechados varios quirófanos e "algunha que outra unidade", porque segundo o SERGAS non son necesarios. Cumpriría explicar porque moitos pacientes se derivaron á privada e porque o rei Xoán Carlos visitou A Rosaleda... tamén haberá que dar conta se esas empresas privadas van cobrar (xa cobraron coa publicidade que lles deu a imprensa) do erario público por atender as vítimas.
5.- Tamén unha canle pública como a TVG terá que sinalar o responsábel de indicar que se precisaba sangue no Clínico sen maior información, colapsando totalmente con colas de centos de persoas o Centro de Transfusión de Galiza do monte da Condesa. Non se podían ter informado previamente contactando coas autoridades pertinentes?
6.- Só se pode calificar como noxento o tratamento informativo dado polos grandes medios de comunicación. Ausencia de ética, corrección e prudencia e ignoraron o protocolo recomendado polo Colexio de xornalistas de Galiza³.
Esta traxedia ten os seus heroes: os veciños de Angrois, os bombeiros da comarca que desconvocaron a greve para axudar, o persoal sanitario... os servizos públicos. Tamén ten, aínda que nolo queiran ocultar, os seus viláns: parte da policia que entre as 12 e 13 do xoves estaban vestidos de uniforme e de brincadeira diante da comisaría, os gobernantes que aparecían na prensa coa hipócrita cara do fariseo brindando palabras ocas e feitos inexistentes para explotar politicamente a traxedia... talvez a cidadanía na rúa lle teña que explicar a Ana Pastor, actual ministra de Fomento, e a José Blanco, ministro de Fomento co PSOE, que esta traxedia podía terse evitado se o comboio estivera dotado co sistema ERTMS.
Os beneficios económicos porriba das persoas. E a venda de fumo, para como no Prestige, que todo siga igual e botámoslle a culpa ao capitán do barco e non a quen fleta e deixa pasar barcos monocastos cargados de petróleo. QUEREMOS A VERDADE, ESTAMOS FART@S!

---

1 "El colegio de ingenieros descarta casi por completo un 'fallo humano' como causa de la tragedia de Santiago":
http://www.diariocritico.com/nacional/accidente-de-tren/colegio-de-ingenieros-de-caminos-canalespuertos/ descarrilamiento-tren-santiago-compostela/accidente-de-tren-alvia-santiago/causa-del-accidente-desantiago/ 439564
"Los maquinistas de Renfe alertan sobre problemas en la seguridad de los Alvia":
http://ecodiario.eleconomista.es/interstitial/volver/edarlingjun13/sucesos/noticias/5026797/07/13/Los-maquinistasde- Renfe-alertan-sobre-problemas-en-la-seguridad-de-los-Alvia.html
2 "Fomento aplaza hasta septiembre la división de Renfe en cuatro empresas":
http://www.eldiario.es/economia/Fomento-division-Renfe-Ana_Pastor-UGT-CGT-CCOO_0_157834810.html
"Porque querem que o maquinista leve as culpas? Negócio do consórcio espanhol do AVE em risco":
http://www.diarioliberdade.org/artigos-em-destaque/400-reportagens/40405-terrível-acidente-de-comboio-enluta-odia- da-pátria-galega.html#.UfMLTJE5bAs.facebook
3 http://www.xornalistas.com/documentacion/interior.php?txt=d_catastrofe&lg=gal

Editorial xuño 2013

A voz do Agro

 

 

O 17 de maio nacía en Chantada un novo medio para a difusión das inquedanzas e do pensamento de todas as chantadinas e todos os chantadinos que así o desexen. Nacía un 17 de maio, porque o galego (ou galego-portugués) é a nosa ferramenta para interpretar e tentar entender o mundo. E desde aquel día, todas as sextas-feiras (venres), abrimos unha xanela onde partillar cos nosos lectores as arelas pola mudanza e a transformación social.
Cando todos os medios de comunicación parecen deixarse levar polo inmediato e a presa, até facendo novas a partir de Twitter, A Voz do Agro quere antes de máis ser un espazo para a reflexión colectiva.

Non é a primeira vez que en Chantada nace un proxecto cunha vocación semellante. Porén, iso non fai máis que pór o acento na necesidade de outorgar todo o tempo posíbel á análise e a reflexión. E iso require que cada vez sexamos máis os que, seguindo o lema zapatista, avancemos preguntando. Non aceptamos que a realidade, a nosa realidade, non sexa definida e imposta polos grandes medios de comunicación, que funcionan seguindo intereses puramente mercantilistas.

Así, con aínda menos dun mes de vida e coa necesidade de sermos cada vez máis e mellorar este proxecto, o Consello editorial de A Voz do Agro convídavos a participar enviando as vosas achegas ao mail avozdoagro@gmail.com para continuarmos a construír unha análise do sistema-mundo feita desde o corazón de Galiza seguindo as cinco dimensións esenciais da realidade: política, económica, social, cultural e ecolóxica.

O voso interese, o valor e a cantidade das vosas achegas, dirán co tempo se acertamos ou non nesta andaina.