Mostrar mensagens com a etiqueta OPINIÃO. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta OPINIÃO. Mostrar todas as mensagens

terça-feira, 12 de maio de 2015

Por Chantada : o agora é o mañá

Opinión de Diego Taboada Varela.



Un programa, por si mesmo, non fai milagres. Tampouco os fai a fe nin a medicina. Un programa propón solucións concretas a problemas concretos nun espazo e nun tempo concreto. Ese espazo xeográfico e administrativo é o concello de Chantada. E ese tempo é, aquí e agora.
Como tal, un programa precisa, non só de consentimento e respaldo civil, cidadán, senón tamén o compromiso activo e coordinado entre os candidatos e a sociedade civil que outorgou a súa confianza ao mesmo. E un programa precisa, tamén, unha execución eficaz, áxil e resolutiva; obter os resultados esperados xa é fariña doutra muiñada, pois require de arduos procesos de deliberación e debate colectivo, non tanto sobre o que facer, senón tamén, e sobre de todo, sobre o como.
Tendo isto en conta, a candidatura de unidade popular Por Chantada parte do mesmo punto de partida histórico do que parten todos os gobernos da historia contemporánea da comarca. É un starting point cuxo síntoma é unha grave carencia que non solucionaron os gobernos anteriores : a necesidade acuciante, urxentísima, de pensarnos e representarnos a nós mesmos como municipio cohesionado, inseridos como estamos nun proceso de globalización que abandona selectivamente aos pequenos núcleos de poboación en detrimento da concentración irracional de recursos humanos, económicos, sanitarios, científicos, técnicos e administrativos nas grandes cidades.
Precisamos, urxentemente, reflexionar e colaborar, mais non tanto nos horizontes programáticos coma nos aspectos resolutivos, non tanto nos que coma nos como, nas metodoloxías de traballo, no noso modo de relacionarnos coas asociacións de veciños e a sociedade civil. Só esta é a eiva que se lle pode, de momento, opor, á candidatura de Por Chantada. Non é, así pois, esta eiva, feito diferencial e particular da candidatura, senón pouso antropolóxico e político herdado da propia historia cultural e política da comarca.
A esixencia de execución do proxecto aprobado pola confederación hidrográfica do Asma no 2009; a esixencia dunha auditoría de recursos do concello para dótalo de transparencia e visibilidade informativa nas súas prácticas administrativas; a dinamización e promoción de actividades na biblioteca municipal, así como a urxente renovación e ampliación do seu catálogo de recursos audiovisuais e fondos bibliográficos; a recuperación da Feira do libro; a esixencia da cesión das vivendas de alugueiro do Cantón, hoxe en desuso e abandono; a potenciación do valor turístico e comercial do casco histórico; a importancia de potenciar o camiño de Santiago nos pregos promocionais do turismo comarcal; a revisión urxente da irracional sobrevaloración catastral do solo; o impulso da construción dun centro de día con máis capacidade humana, recursos materiais e persoal cualificado; a aprobación dun regulamento de participación veciñal; a posta en marcha dun consello económico e social con persoal cualificado e representación efectiva das asociacións de veciños - panca esencial para a dinamización comercial e industrial da comarca -; a esixencia dunha auditoría de contas do concello con investigacións xudiciais a posteriori; a elaboración de estratexias comerciais para promocionar o atractivo inversor do polígono dos Acivros; a racionalización e planificación do tráfego interno; o fomento do empadroamento a través de axudas de alugueiro, redución de impostos e taxas ás familias máis febles e aumento da oferta pública de prazas na escola infantil; o apoio decidido e recuperación da pequena explotación agraria familiar; o apoio ás comisions parroquiais de festas e ás súas actividades culturais en galego; a rebaixa do IBI ás familias con menos recursos económicos e patrimoniais; a creación dun xeriátrico público, así como dunha sede local da Escola oficial de Idiomas adscrita á escola de Monforte de Lemos; a creación dun espazo público de reunión para as asociacións de veciños e os movementos sociais; o impulso de plans de rehabilitación do patrimonio histórico-artístico da comarca; a recuperación da figura do alcalde pedáneo para axilizar e facilitar a relación entre veciños e concello; a urxentísima mitigación da pobreza infantil é absoluta na comarca – cómpre lembrar que Chantada e Monforte son os concellos con menos gasto social por habitante en toda a zona Sul de Lugo -; a planificación e revisión constante da rede de sumidoiros e, sobre todo, a urxente necesidade de axilizar o asesoramento coordinado entre concello e sindicatos no referente á tramitación administrativa de prestacións… non son outra cousa que necesidades e problemas concretos para un espazo concreto – Chantada - nun tempo concreto : agora.
Estas son, entre outras, as orientacións programáticas a medio-curto prazo que Por Chantada presenta aos veciños da comarca. O chamamento á participación, deliberación e reflexión resolutiva sobre como coordinar con eficacia tódolos recursos humanos, técnicos, financeiros e administrativos para a materialización das mesmas, non é va declaración de principios cara a galería, senón exhortación responsable á sociedade civil da comarca, á súa capacidade para auto-organizarse e coordinarse coma un cerebro e unhas mans colectivas, superando a nosa histórica eiva cultural e política de fraccionar o interese común no mero interese de familia.
Malos tempos estes nos que hai que seguir recordando o evidente, a saber : que calquera colectivo humano ten, nun tempo dado, o que tanto vellas coma novas xeracións deixaron arrebatarse pola preguiza e o conformismo.

segunda-feira, 11 de maio de 2015

POR CHANTADA: ilusión e programa frente as vellas receitas de sempre dos "expertos" do alleo




Comezan a circular as primeiras toxinas da campaña. Comezan a circular os talonarios para que os medios fagan unha criba de quen ten visibilidade e quen non na concorrencia electoral. A mensaxe non podía ser máis clara: os únicos proxectos con "experiencia" e "saber facer" son os dos grandes partidos, nomeadamente aqueles que contan con fondos para entrevistas a páxina completa dos medios onde desenvolver o seu simulacro: quince días de postureo e encarnizados ataques para logo ter 4 anos de colaboración e amizade mentres Chantada esmorece. Imos picar outra vez no mesmo oxidado anzol?

A "alternativa" ao ruín dinnos que é o malo ou o pésimo. E preguntámonos: a alternativa a parálise e a "austeridade" son os partidos da "austeridade"? A ALTERNATIVA real e concreta non é unha candidatura que busca a unidade popular porriba dos intereses partidarios con medidas e propostas concretas?

Preguntámonos se como cidadáns imos entrar máis unha vez no taboleiro que outros nos marcan para logo mallar en nós os seguintes 4 anos. Preguntámonos tamén se por "experiencia" conta ser trasmisores das políticas de "austeridade". Se 4 anos de parálise institucional son unha "grande experiencia", para alén de nutrir intereses persoais dunha minoría. Se tratar aos cidadáns como menores de idade aos que hai que ir dicíndolle porta por porta a quen deben votar é a "política da experiencia". Preguntámonos se Chantada pode permitirse 4 anos máis de política de terra queimada.

Preguntámonos, moitas e moitos, que "experiencia" e que "alternativa" pode ofrecer o PP após 4 anos apoiando en todo ao goberno de INTA. Que credibilidade cando falan dunha "nova candidatura" e de "participación"?

Que pode ofrecer INTA cun programa electoral que para eles é un simple requisito que logo se garda 4 anos nunha gabeta con sete chaves? Como manipular a evidencia dunha xestión nefasta e dunha parálise institucional?

Que nos pode achegar un PSOE que na boca pequena di que a nosa candidatura lle "rouba" votos? Os votantes son da súa propiedade ou da de calquera outro partido?

A "experiencia" dos vellos partidos é moi clara: tratar ás persoas como mercadoria electoral.

Programas incumpridos, ausencia de propostas e investimentos, orzamentos con informes desfavorábeis da intervención que até apoiou unha parte da oposición, campaña suxa, clientelismo e unha longo etc. Non demostra isto que a experiencia non está en ocupar unha cadeira no consistorio senón nas ideas e no cerebro colectivo que queremos pór en marcha para reverter unha situación de crise crónica no noso concello?

Por Chantada é a candidatura da ilusión. A candidatura que apoian moitos traballadores, mocidade e desempregados nas aldeas e na vila. A candidatura de persoas que non pertencen á vella política, con propostas serias, rigorosas e perfectamente viábeis que, ademais, queren contar con parecer de todas e todos na construción colectiva dun futuro digno para o país do Faro para avanzar preguntando e elaborar as respotas entre todas e todos. A candidatura que non roga o voto, senón que ofrece unha alternativa á vella política con ideas concisas e claras. Sen insultar a intelixencia de ninguén. 
 
Por Chantada é a candidatura que non vai contra ningún veciño nin veciña e que pon a Chantada no centro porriba dos aparatos partidarios. Reiniciar a política para reverter unha situación social e económica insostíbel, cunha crise demográfica terríbel e con máis de 30% da poboación en risco de exclusión.

Cando vos pregunten se temos experiencia que mellor resposta que as iniciativas culturais e veciñais ben sucedidas en que participamos?

Candos vos digan que a xente non nos coñece que mellor carta de presentación que o noso programa e a nosa proposta dunha política que rache coa austeridade e coa "política" de "expertos do alleo" que leva anos e anos converténdonos nun deserto verde e dispilfarrando o que é de todas e todos?

Cando insinúen que somos novas e novos nisto que mellor aval que a nosa traxectoria social, profesional ou até os nosos títulos académicos?

Cando vos asalten os botafumeiros da política do medo, que mellor antídoto que a Ilusión POR CHANTADA?

Xa conseguimos o noso primeiro obxectivo: que nada volte ser igual e que a campaña tranquila a golpe de talonario e intoxicacións bata co muro da dignidade das persoas que estamos fartos e fartas de que mexen por nós e teñamos que dicir que chove.

terça-feira, 24 de março de 2015

As duras lições de Andaluzia (também para a Galiza e para Chantada)

Antom Fente Parada.


As eleições do domingo deveriam abrir uma espaço de deliberação na esquerda que não fique em análises simples. Os resultados convidam a ensaiar novas fórmulas audazes que ninguém diz que vaiam ser fáciles sem avanços e retrocesos, mas que vão clarificando por onde deveriam ir as estratégias políticas da esquerda além dos curtoprazismos eleitorais.

Os partidos do régimem, mal que bem resistem. O PSOE jogou as suas cartas com efetividade e junto ao PP somam ainda 60% do eleitorado num contexto do mais adverso para eles. O PSOE freou a pasokização e colhe fôlegos no Estado e o PP encontra em Ciudadanos um adversário, mas um adversário que é aliado em frear a perda de votos populares para a abstenção ou para Podemos.


A aposta de Podemos de primar o partidário às alianças políticas também lhe sai mal. Por vez primeira, ficam por baixo do que lhe outorgavam os inquéritos e revelam-se os límites duma implantação social muito desigual do partido e a falta de experiência política que se traduz num conhecimento pobre sobretudo das mecánicas políticas não urbanas. E o que é pior, ainda que desde a direção do partido se diga que os resultados não são extrapoláveis ou que na noite eleitoral se falara de que começava "el cambio" novos inquéritos em Valência e Nafarroa apontam que atingiu certo teito eleitoral que vai exigir audácia nesse novo espaço político.


O momento do Frente Único e a Unidade Popular

 La experiencia de estos últimos años demuestra que ese camino no es el más eficaz para llegar a la unidad anhelada; que con conferencias de unidad y proposiciones de congresos de fusión no se conseguirá absolutamente nada. La unidad hay que hacerla desde abajo, pasando previamente por la fase del frente único. La lucha contra la ofensiva patronal, los problemas que la revolución plantea, hacen aparecer diariamente a los ojos de la clase obrera la necesidad de coordinar y de unir sus esfuerzos. Andreu Nin (1931): "La situación política, el peligro fascista y la necesidad del Frente Único".

Outra lição das andaluzas é que no Estado espanhol já temos uma extrema direita moderna, com apoio mediático e económico e um apoio maciço electoral. Este é um feito novo no Estado, mais uma constante nos estados europeus na atualidade. Ciudadanos atinge em tempo récorde um resultado espetacular e a operação mediático-político para unificar a extrema direita e fagocitar a UPyD já começou.

A oligarquia do Estado espanhol, quase sem esforço económico e em poucos meses, já construi um plano B para confrontar a emergência duma esquerda não resignada e para seguir desprazando o "centro" político mais e mais para a direita. Não podemos, portanto, perder mais tempo em arriscar-nos em fazer a luta desde as nossas minorias políticas partidárias chamem-se Podemos, BNG, etc.

No campo contrário, a esquerda não remata de aceitar a sua pluralidade. Se Podemos quer atingir a "centralidade" que tanto persegue deve compreender que isso não passa pela indefinição e por ser um whisful thinking party onde cada um veja o que queira ver porque essa estratégia atingiu o seu límite. A negativa a aceitar a luta de classes e a existência do eixe esquerda-direita e tão perniciosa como a negativa a aceitar a pluralidade nacional do Estado. Por outras palavras, Podemos deve resgatar o que dizia antes das europeias e também apostar por um modelo organizativo menos hierárquico e clássico.

A rutura no Estado não pode atingir-se sem contar a nível do Estado com a base social e a experiência de IU, como não pode atingir-se sem apoiar-se nas organizações dos outros nacionalismos diferentes do espanhol, ou seja, as esquerdas soberanistas de Catalunya, Euskal Herria, Galiza, País Valencià ou Aragão. Podemos deve apresentar-se como uma formação de esquerdas, alimentar as lutas sociais e não obsessionar-se com o eleitoral como único campo de combate, para além de apostar pela autodeterminação dos povos. Podemos só não pode como não pode a esquerda soberanista atingir o seu horizonte estratégico sem procurar parceiros nas suas lutas.

Existe a luta de classes, que segue sendo motor da história, e, daquela, existe o eixo esquerda-direita e que é inseparável do eixo nacional tanto do Estado (frente à UE que converteu o Estado num protectorado das instituições europeias ao serviço da oligarquia globalizada) como nas nações sem Estado da Península (frente à oligarquia politicamente promiscua do capitalismo de amiguinhos canhí).

Como construirmos Unidade Popular

A construção da unidade popular não se realiza às presas e em poucos meses prévios a umas eleições. Essas "conferências de unidade" das que falava Nin ou essas mareas que servem de casaca para os partidos são ensaios que, com certeza, em muitos locais gerarão mais frustração do que alegrias.

A unidade popular exige tecer espaços de deliberação mestizos, onde a confluência de contingentes cidadãos não organizados partidariamente e os organizados partidariamente abra o jogo e impeda o emprego partidário desses espaços. Espaços que possibilitem a mestizagem de culturas políticas distintas, de debates e propostas sectoriais plurais que sejam uma síntese das diferentes ideologias que confluem, etc. Exige muita paciência dos que não militamos formalmente em nenhum partido porque sabemos que todos os partidos quererão apropriar-se e por isso devemos dotar os espaços de confluência de organização e conteúdo político.

Para o campo nacionalista pode ser uma oportunidade para voltar encontrar-se consigo mesmo e com a sociedade. Uma oportunidade de impulsar o seu horizonte estratégico, sem renunciar por isso na Galiza a contar com forças políticas próprias, mas sem recluir-se sectariamente à margem doutras iniciativas políticas com presença na sociedade galega. E o mesmo à inversa, Podemos Galiza deve aceitar o feito diferencial da nação galega e apoiar-se no campo nacionalista para consolidar desde a base, num processo que exigirá por todas as partes generosidade e paciência, um frente único que permita atingir uma maioria social suficiente para mudar as cousas na Galiza e no Estado.

Porém, esta Unidade Popular não se pode construir desde os aparatos partidários. Deve emerger espontaneamente a unidade de ação desde a base e devemos começar a construí-la já, sem perder nem um minuto já que o caminho da confluência não vai ser doado e haverá que ir apagando suspicácias mútuas e tentativas de controlo por parte dos aparatos partidários. A unidade popular deve ser descentralizada, permitir a decisão comum de todo o que se acorde e a escolha e controlo dos representantes. Voltando a Andreu Nin a unidade popular cimenta-se por abaixo baseando-se, em primeira instância, no frente único que hoje são a construção de espaços comuns para atingir sínteses políticas e unificar a diversidade,  começando a unidade de ação antes nas lutas setoriais dos movimentos sociais do que nas simples confluências eleitorais que podem ser flor dum dia.

Uma unidade popular sem a qual de pouco servirá atingir um ou outro governo. A unidade popualar é o motor que permitirá recompor uma muito fraca sociedade civil na Galiza, que deve ser a que nutra e empregue as instituições para empregá-las como alavancas para a transformação social e a retroalimentação das lutas setoriais.

Já que logo, Chantada pode apostar por tentar estar na vanguarda política à hora de construir as novas ferramentas políticas precisas para esta altura histórica ou seguir aferrando-se aos velhos partidismos e, de passo, pôr-lho mais fácil a direita e aos partidos políticos que nos conduziram até aqui.


segunda-feira, 9 de março de 2015

Por unha CANDIDATURA DE UNIDADE POPULAR para Chantada


O presente artigo expón argumentos e fai un chamado a toda a esquerda, politicamente organizada ou non, para constituir unha única candidatura que permita termos algunha posibilidade de construir unidade popular tanto dentro como fóra da institución-concello.



Sabedores de que a marxe de manobra nos concellos é cada vez máis pequena habería que preguntarse se a realidade da institución e a realidade da sociedade chantadina xustifica a tremebunda división que opera nas forzas de esquerda da vila.

Para comezar a dimensión electoral da esquerda alén dos partidos clásicos da II Restauración borbónica (PP e PSOE fundamentalmente) en Chantada é xa de por si fraca historicamente. Se a isto acrecentamos que a dereita obtén os seus mellores resultados cando se apresenta divida ás eleccións, como é o caso, non pode haber outra conclusión diferente a tildar de irresponsábel e contraproducente que a esquerda concorra á cita electoral dividida en tres listas, a saber: a do BNG, a de Iniciativa por Chantada (plataforma cidadá que congrega militantes de Anova, IU, CxG e BNG) e Chantada Aberta (agrupación de electores lanzada por Podemos).

Xa que logo, este é un chamado á cordura e a pór en perspetiva a importancia relativa destes comicios. Estes comicios poden ser simplemente outra oportunidade perdida ou o comezo dalgo diferente, centrado na nosa vila, porriba doutras disputas partidarias, que alimente a construción da unidade popular.

A unidade popular non se consegue apresentando unha única lista unitaria, ben é certo. Con iso o que se consegue é só termos algunha posibilidade de disputar a institución concello ás forzas que tradicionalmente o veñen detentando, no noso caso o PP e a súa escisión INTA. No entanto, crearmos unha única asemblea que teña como apéndice a dimensión institucional (e non como centro) si pode ser un primeiro chanzo para construir unidade popular e sociedade civil organizada que, alén de lexítimas diferenzas partidistas, constrúa espazos onde poda enxergarse unha contrasociedade que loite por quebrar os marcos políticos actuais.

Chantada, como concello dun interior galego atravesado por unha profunda crise demográfica e económica, conta cunha fraca sociedade civil que, aínda así, é capaz de dinamizar culturalmente a vila na medida das súas posibilidades, mais que se encontra aínda lonxe de dotar de expresión política unificada ese movemento diverso.

Construirmos unha CANDIDATURA DE UNIDADE POPULAR semella, pois, politicamente a opción que pode ter máis futuro e máis responsábel, tanto desde un prisma electoral, canto desde un prisma máis centrado na loita social e ligada aos movementos organizados da sociedade civil. É coherente, igualmente, co discurso predominante nas formacións políticas que, directa ou directamente, sustentan as diversas plataformas electorais que van concorrer nas vindeiras eleccións municipais. 
Se se fala de quebra democrática, de trascender o marco autonómico e a II Restauración bourbónica, de combater a corrupción e o dominio da oligarquía cleptómana nos diferentes niveis, etc. habería que concluir que, como membros da esquerda e veciños e veciñas de Chantada, a unidade popular é a que permite, en primeiro lugar, atinxir un espazo de representación nas institucións acorde coa implantación social da mesma, que ficaría esganado en caso de concorrer baixo tres candidaturas diferentes; e, en segundo lugar, permitiría sentar os piares para construír a verdadeira unidade popular alén das expresións e preferencias políticas lexítimas de cada un. E a verdadeira unidade popular pasa por unificar as bases das diferentes formacións políticas, asociacións, sindicatos... de esquerda para unificar esforzos e decidir asemblearmente aquelas cuestións que nos afectan directamente como chantadinos e para as que non deberíamos depender das directrices políticas que nos dicten desde Madrid ou Santiago de Compostela.

Por todo o dito, facemos un chamado para construir unha CANDIDATURA DE UNIDADE POPULAR para Chantada baixo as seguintes liñas mestras:

a.- Con vontade de permanencia no tempo. Todas as decisións tomaranse na Asemblea aberta a calquera individuo que teña interese en participar dela e apostarase antes pola deliberación que pola aplicación de maiorías e minorías mecánicas. 

b.- O electoral como apéndice. Aínda que as eleccións municipais poden aproveitarse para o nacemento desta unidade popular creando unha candidatura unitaria, o obxectivo debe ser construir tecido social e actuar localmente unidos na diversidade nos múltiplos combates urxentes da nosa contorna, por outras palabras unidade de acción
c.- Para que a unidade de acción e a unidade popular podan exisitr é preciso un longo proceso de decantación de experiencias e deliberacións políticas, sociais e intelectuais que non nacen dun día para outro e dificilmente pode atinxirse sen un espazo de refencia común e diverso. Ese espazo debe ser unha asemblea común a todas as persoas que se senten de esquerda, estexan en partidos, asociacións ou na casa desiludidos por unha división que, a nivel local, non ten razón de ser.

d.- A unidade popular multiplica a capilaridade social da Candidatura de Unidade Popular: nas aldeas, na vila, nas asociacións culturais e de veciños, nos sindicatos e nos partidos. Sería a primeira vez en décadas que se apostaría pola POLÍTICA, en maiúsculas. A construción de contrasociedade civil, organizada, que contribuiría a ter máis efectivos e coordenación nas diferentes loitas sectoriais e impulsaría unha implantación social máis sólida.

e.- Para alén do dito, unha Candidatura de Unidade Popular permitiría socializar tanto as experiencias previas nas institucións como aquelas saídas do 15-m. Diferentes lecturas e ópticas que mediante o debate e o diálogo permiten atinxir unha síntese política para desenvolver eficazmente e con garantías de exito políticas de esquerda no noso concello, fundamentalmente na rúa e non só no concello como institución (marco frugal e limitado que só pode verse como panca para alimentar a loita civil).

f.- Programa e candidatura participativos, elexidos baixo o método que se escolla e que tente ser o máis abranxente posíbel. Neste punto é imprescindíbel que todas as forzas políticas mostren xenerosidade e demostren se acreditan ou non xa non só na unidade popular, mais na soberanía da sociedade civil.

Se concordas con o exposto, agradécese difusión e que te sumes ao chamado indicando nome, apelidos e parroquia ou barrio. Amais, quen subscribe este chamamento non participará de ningunha iniciativa que non pulase pola unidade.

Saúde e unidade popular!


Asinan o manifesto:

16.- Luis Miguel Casal Rivas, Chantada.

15.- Manuel Moure Montes, San Miguel do Monte.

14.- Iago Fernández Albilares, Chantada. 

13.- Ildefonso Piñeiro Díaz, Chantada, Anova.

12.- Antía Figueiras Carballo, Derramán, Santa Uxía de Asma. Independente.

11.- Miguel Piñeiro Vázquez, Chantada. Independente.

10.- José Luís Spuch Sánchez, Chantada. Adscrito a Iniciativa por Chantada.


9.- José Luís Fernández Álvarez, O Savinhao. Adscrito a Podemos.

8.- Adrián Levices Casal, Chantada. Independente.

7.- Diego Taboada Varela, Chantada. Militante do PCE.

6.- Maite Álvarez Rodríguez, Chantada. Iniciativa por Chantada.

5.- Rafael Lobelle González, Vilameá, Santa Cruz de Viana. Independente.

4.- Xavier Viana Álvarez, Chantada. Independente. 


3.- Óscar Figueiras Albilares, Chantada. Independente.

2.- Fuco Mera Ballón, Chantada. Adscrito a Podemos

Eu estou totalmente de acordo, por riba de siglas e correntes debe prevalecer a forza das xentes que queren un futuro para a vila e un cambio mais alo das cartas que seria si continua INTA ou o PP na alcaldia. Esta nas nosas mans ise cambio e seria moi irresponsable acudir nuns grupos fraccionados, que o unico que conseguiria e darlle o poder de novo a dereita folclorica.
Fuco Mera, adscrito a Podemos e residente en Chantada.

1.- Antom Fente Parada, Outeiro, Santa Cruz de Viana. Promotor.


quarta-feira, 11 de junho de 2014

A era dos dereitos económicos

Jorge Pérez Árias.


Fai un tempo un novo carteiro chegou a Pantón para facer as vacacións dun dos carteiros titulares. Era verán e a calor abafaba polas ribeiras e outeiros do concello ao pouco de romper o día. A auga perdíase baixo a ponte de Frieiras e daba unha sensación de salvación cando un pasaba a pé sobre ela; daquela na galega aínda non falaban dos nosos veráns coma dos máis calorosos de Europa, pero érano xa. Daquela Pantón era aínda un concello cun censo máis elevado que o actual, os camiños comezaban xa a inzar de monte e os xabaríns a ser os amos absolutos das paraxes que antes foran territorio dominado polos labregos. Era unha batalla perdida contra o tempo, que despoboaba os núcleos rurais da contorna e á vez inzaba os vellos camiños das ribeiras, montes e outeiros dunha maleza para a que xa non había mans novas dispostas a rozalos.
O novo carteiro asumiu o reto de facer aquela substitución do verán; esas substitucións para as que nos apuntabamos moitos e que só uns poucos escollidos pola man de Deus acaban facendo. Ese é un dos grandes cismas da nosa terra, que abandona aos que nunca a abandonaron.
Haberá que pensar na odisea daquel mozo, creo que de Monforte e que nunca pisara o noso concello na vida, para dar ca metade das aldeíñas e parroquias que se perdían pola orografía salvaxe da  nosa ribeira. Imaxínoo en Frontón, por exemplo, unha das aldeas que pola súa entidade ben puideran considerarse vila noutros tempos e que chegou a ter tres cantinas e varios negocios. Alí as casiñas típicas xúntanse coas de nova construción ao longo dunha terra que mira á provincia de Ourense e ao concello de Sober.
Aquel rapaz provisto das correspondencias dos veciños de toda a vida foi a Acedre, tiña que levar varias cartas para algunha veciña maior que probablemente nunca do lugar saíra. Así que cando chegou e viu o nome da veciña (da que aínda hoxe non sei o nome) preguntou cal era a súa casa; a sorpresa foi maiúscula cando ningún veciño ao velo nome que aparecía na carta podía dicirlle cal era a casa na que a tiña que deixar. Tivo que ir unha por unha preguntando se aquela era a casa ou non. Ao atopala debeu descansar aliviado. A explicación para isto reside en que a carta era para a Maruja do e en Acedre hai cinco ou seis Marujas de/do.
Esta pequena historia, pode que ata aburrida para o lector que a estea a ler, a min explícame algo moi transcendente: o porque da brecha que se está a abrir neste país entre os que viven no urbano e os que viven no interior, nun entorno onde a modernidade chega con atraso e onde a necesidade non se cobre por que non entra nos criterios económicos da rendibilidade. Nalgúns casos tamén, moitos, nos da rendibilidade política. Os criterios da rendibilidade inzan no espectro ideolóxico galego de dereita a esquerda, se cadra máis na esquerda posto que abandona esa zona do país ao ver que é un caladoiro de votos da dereita. Mais a dereita tampouco se acorda de nós porque, a pesar de estarmos sobrerrepresentados na distribución de escanos das nosas provincias, sabe que onde se xoga o negocio económico da política e o político da política é no urbano.
Sucede porque non somos rendibles no rural, non somos cidadáns de dereito propiamente, senón que somos o Jorge do, O Pepe da ou a Maruja do. Os dereitos da nosa era naceron nun tempo, os do liberalismo, onde todo xiraba ao redor do homo economicus.Os dereitos de hoxe son dereitos non sociais senón económicos que só poden exercerse se tes capacidade económica para demandalos. O que deberan pór nas nosas tarxetas do censo electoral se algún día os políticos que nos piden o voto quixeran saber quen somos realmente é que somos a Maruja do ou o Pepe da. Polo menos ata o día en que os dereitos sexan non só económicos e tamén sociais.

quarta-feira, 4 de junho de 2014

Análise dos resultados na Galiza do 25-M: ilusões óticas da esquerda galega, margem de manobra e esperança

Opinião de Antom Fente Parada.

 "Para rebelar-se e lutar não são necessários nem líderes nem caudilhos, nem Messias nem salvadores; para lutar apenas se precisa um pouco de vergonha, um tanto de dignidade e muita organização, o demais ou serve para o coletivo ou não serve", subcomandante Marcos. (1)

Talvez o melhor resumo da passada jornada eleitoral na Galiza seja verificar mais uma vez a irresponsabilidade das direções políticas da esquerda galega, que celebraram este resultado em todos os casos como uma vitória, quando apenas Podemos tem algo a celebrar ao converter-se na expressão política do 15-m em todo o Estado. A continuação faremos uma análise que inclui ao final uma série de gráficos e dados para que o leitor poda fazer a sua própria análise e corroborar se a leitura que aqui se faz é acertada ou não.

1.- Golpe ao bipartidismo na Galiza?

No conjunto do Estado houve uma clara queda do bipartidismo, embora deve ser matizada pela alta abstenção. O descalabro do PSOE, em clara pasokização, forçou a saída de Alfredo Pérez Rubalcaba da direção do PSOE e os dois grandes partidos sistémicos da II Restauração bourbónica ficaram por primeira vez por baixo de 50% de apoios (frente 66'40% das anteriores europeias), embora a situação mude se se lhe engadem os apoios doutras forças de direita e extrema direita e se atendemos à abstenção. Também o bipartidismo tem margem, a começar pelo asédio a Podemos principal alternativa de governo neste momento no Estado, embora tira-se menos deputados do que IU. Um assédio que sofreram já com anterioridade AGE e BNG na Galiza.

Aliás, na Galiza o bipartidismo resiste melhor do que no conjunto do Estado espanhol: por uma parte o PP é o partido mais prejudicado pela abstenção, mas não despregou toda a sua maquinária eleitoral –especialmente no rural e nas vilas– e, igualmente grave, PSOE recupera apoios e percentagem de voto a diferença do conjunto do Estado.

Se cotejamos os dados de abstenção entre autonomias governadas pelo PP ou não, interior e costa na Galiza ou rural e urbano fica às claras que boa parte dos votos que perde o PP ficam na abstenção e não vão a outras opções e que esta, embora afete a todas as forças, se concentra em maior medida no tradicional votante do PP.

O PP segue a ser a força mais votada na Galiza (35'16%), como desde 1989, mas os 354.743 votos são o seu pior resultado da história, nunca baixaram dos 500.000 votos. Assim as coisas, o PP perde 220.000 votos em comparação com as europeias de 2009 e mais de 100.000 votos a respeito das eleições nacionais de 2009, quando Feijoo se convertera em presidente da Junta.

O PSOE perde 184.000 votos a respeito das europeias de 2009 e obtém o pior resultado também desde 1989, embora se mantenha inopinadamente como segunda força, mas que permitiu que Besteiro e Pepe Blanco celebraram os resultados em sendas cenas buñuelescas. A ilusão ótica que permite ao PSOE manter ainda o seu segundo posto é a divisão do eleitorado de AGE nas passadas eleições galegas.

2.- Alternativa Galega de Esquerdas em Europa: celebramos a fragmentação do eleitorado de AGE?

A percentagem de voto de AGEE na Galiza é semelhante à de IU noutras comunidades autónomas e, em geral, a Galiza comportou-se eleitoralmente como o resto do Estado em todos os eidos: maior abstenção onde governa o PP, irrupção de Podemos parelha a IU... Não houve uma maior participação como nos territórios onde a questão nacional é chave (Euskadi, Catalunya e Nafarroa) nem um aumento significativo do voto soberanista como sim aconteceu nos casos de EH Bildu e ERC. É difícil não ver um retrocesso da consciência nacional deste país e do campo nacionalista em geral o que nos deveria fazer reflexionar a todos os aderentes da esquerda galega, independentemente do espaço em que militemos.

Cumpre assinalar igualmente que AGE, sobretudo nas contornas urbanas e semi-urbanas que foi onde teve mais pulo nas eleições ao parlamento galego, perde força e que Anova perdeu boa parte do eleitorado desse espaço de rutura e orfandade da esquerda que queria recuperar. Já que logo, a integração em IU –percebida por boa parte do nosso eleitorado como mais uma força sistémica– não supus um plus, não se conseguiu dar o sorpasso ao PSOE (que sim se dera nalgumas cidades já naquela altura) e demonstra a enorme falácia dos 200.000 votos para converter uma fronte ampla e dialética (AGE) numa fórmula fixa integrando-nos na Izquierda Plural (AGEE). A soma de Podemos e AGEE dá uma soma semelhante aos 200.000 votos daquele então e sim teria permitido dar o sorpasso ao PSOE e que era uma aposta dos que defendiamos uma frente ampla diferente à integração em IU. Lembremos o que dizia Xosé Manuel Beiras quando dava o seu apoio à opção 1 no referendo interno de Anova:
a conexión/re-conexión entre forzas polìticas e plataformas/movementos cívicos, nos diversos eidos dese mesmo ámbito estatal, segue a ser, con poucas excepcións, un mero desideratum. Mesmo algún movemento recentemente emerxente (como 'Podemos') é, para min, unha incógnita, tanto na sua índole canto no rol que pretenda ter e nos compromisos, e condicións dos mesmo, que esteña disposto a suscreber con algunhas forzas políticas.

Porém, AGE é a força que mais baixa ao perder 24'47% de apoios, frente aos 21'86% que perde o BNG e um PSOE que sobe em percentagem de voto. Na cidade da Crunha a situação ainda é pior: AGE deixa de ser a segunda força para ficar por trás de Podemos. Assim AGE passa de 200.828 votos nas eleições galegas (13'90%) a 105.605 (10'52%) com uma descida de votos de 47'41% e em percentagem de voto de 24'47%.

A pesar da excelente notícia de situarmos a Lídia Senra na euro-câmara os resultados na Galiza não são determinantes para que Anova atingira representação (nº 5 na listagem de La Izquierda Plural), dependendo do resultado de IU no conjunto do Reino de Espanha. Integrar-se em IU não se justifica com 0'6% de deputada quando a configuração da frente ampla poderia ter sido outra: Anova, Podemos, Compromís, Equo, Chunta Aragonesista... Anova tinha como alvo representar um espaço órfão de representação e advogar pela frente ampla como expressão política e social na defesa da maioria social agredida sendo a superação do PSOE uma realidade ao alcance. Longe de conseguir isso perdeu a metade dos votos, fundamentalmente em favor de Podemos, pois uma parte do eleitorado vê a IU como mais uma força do sistema na Galiza e no conjunto do Estado e não como uma força de rutura ou em consonância com o espaço político criado pelo 15-m.

Uma frente ampla de verdade e não uma integração teria permitido a nível Estado uma derrota sem paliativos do bipartidismo e uma mobilização maior dos votantes da esquerda e do espaço de rutura da sociedade civil mais viçosa do Estado.


3.- BNG: a orquestra do Titanic segue a tocar

O BNG ficou 30.000 votos por cima do seu pior registo (Estatais de 1989) e perdeu 24.000 votos a respeito das anteriores europeias. O triunfalismo da sua direção, que causou mal-estar em grande parte dos seus votantes, dava a imagem da orquestra do Titanic, embora Ana Miranda mantenha o seu escano em Europa por mor dos apoios recebidos por EH Bildu.

Contudo, o triunfalismo da direção do BNG pode responder a que seus prognósticos eram ainda piores, a pesar de que o BNG hoje já é a quinta força na Galiza superado por Podemos e nas cidades, excetuando Ponte Vedra, fica reduzido ao mínimo se bem é certo que semelha que tucou fundo - sempre e quando não se exclua duma frente ampla que sim englobe às restantes forças à esquerda do PSOE-.

Se as bases não obrigam a mudar o rumo à direção do BNG paira uma grave ameaça de descomposição da base social mais importante do campo nacionalista o que não é uma boa notícia para ninguém que apoie a emancipação social e nacional do povo galego. As direções políticas irresponsáveis do campo nacionalista (e as e os militantes irresponsáveis que as sustentamos) têm que entender que:  
a) a expressão eleitoral apenas pode entender-se como uma ferramenta, uma caixa de ressonância, do poder social em ação onde se erguem as alternativas reais frente a umas instituições apodrecidas e ao serviço do aparato de Estado (propriedade da oligarquia do capitalismo de amiguinhos do Reino de Espanha);
b) Galiza precisa, seja como for, situar a questão nacional no contexto de quebra democrática e podridão da II Restauração bourbónica e isso apenas se consegue sendo alternativa real para o conjunto da esquerda social da nossa nação (soberanista ou não), possibilitando que o campo nacionalista conecte com o conjunto do espaço de rutura e as capas órfãs de representação para o que cumpre apostar pela frente ampla inclusiva e não por fórmulas fixas excluintes, seja quem for o parceiro;
c) o campo soberanista (nacionalista / galeguista / independentista ou como se lhe quiser chamar) deve abandonar a doutrina dos dois mundos (nacionalista/espanholista), em que está instalado o BNG, e advogar por uma frente ampla que unifique a todo o espaço ruturista e que tão pouco passa pela entrega entusiasta a IU qualificando o resto do campo nacionalista como "chovinista". Sem o BNG (ao menos a sua base social), Anova terá muito difícil por sim própria reverter a já clara perda da hegemonia da esquerda galega entre a mocidade e pôr a questão nacional à mesma altura do que a questão social (pois no mundo real são inseparáveis e não se podem solventar as problemáticas sociais, económicas, culturais... sem termos soberania como povo), algo com nefastas consequências para o horizonte estratégico partilhado pelo conjunto do campo nacionalista e para o povo trabalhador gaelgo. O que está em jogo é a expressão política de todo o campo nacionalista e a sua sobrevivência e reprodução não que partido ou família leva razão. (2)

4.- O fenómeno Podemos: apenas Yes we can à espanhola ou espaço órfão de representação e fator chave para a síntese necessária entre a esquerda clássica e as novas conceções da esquerda para avançarmos no século XXI?

O fenómeno Podemos desbordou as previsões de todas as direções políticas da esquerda galega (e também de IU), mas não fomos poucas as vozes (desde posições muito diferentes e com adesão entusiasta ou desde uma posição crítica) que dizíamos que Podemos seria às europeias o que AGE às galegas. Assim foi e assim se demonstra a enorme importância das redes sociais e dos mass media no voto –mais na esquerda do que na direita– para bem e para mal. Podemos criticar o emprego da foto do seu líder como logo, a sua nula implantação territorial na Galiza, a sua ambígua aposta pelo galego, a sua retórica keynesiana, a sua estética pós-moderna (há para todos os gostos)... mas conseguiu conectar com um eleitorado ao que não chega a esquerda tradicional, segmento fundamental para a rutura e para emancipação nacional, e com o que sim conectara AGE nas eleições galegas. 
 
Embora, pela experiência, estes processos-lostrego rematem por criar fundas fendas internas, a irrupção do oportunismo e o eleitoralismo, profundos ataques externos e, ao cabo, políticas não substancialmente diferentes nas instituições que produzem um desencanto que alimenta a confussão, a impostura, a desorientação e, ao cabo, a extrema direita ou o mantimento do status quo; o certo é que a esquerda mais “clássica” tem muito que achegar a novas fórmulas políticas, mas também muito do que apreender e deve tratar estas fórmulas em igualdade de condições para possibilitar a melhor síntese possível para a esquerda do século XXI (ontem a vanguarda foi ontem o POUM e hoje são as CUP): tenham razão os clássicos ou os pós-modernos sem frente ampla não haverá sucesso possível nem segundas oportunidades. A questão deve redimir-se, já que logo, através do debate e a honestidade intelectual e da pressão das bases de todo o campo nacionalista, superando o confronto Anova-BNG que lembram ao KPD e à SPD da República de Weimar.
Podemos, com escassos meses de vida, iguala praticamente a uma AGE que perde metade do seu eleitorado em tempo recorde e recolhe o modelo e discurso fresco e bem sucedido de AGE em 2012. 
 
O eleitorado de Podemos, também na Galiza, baptiza-se politicamente no 15-m, desconfia radicalmente das forças políticas tradicionais da esquerda (também de Izquierda Unida) e criou-se num contexto, a partir da segunda metade da década de 90 (segundo o BNG ia atingindo maior representação institucional embora perdera apoios nas urnas) em que o campo nacionalista punha o acento no eleitoral e não no trabalho na sociedade civil, que na Galiza segue a estar muito atomizada e ser muito débil. As consequências daquele abandono foi a desconexão com amplas capas dinâmicas e jovens das contornas urbanas, maioritariamente falantes de castelhano e com escasso ou nulo contacto com o campo nacionalista. A doutrina dos dois mundos do BNG resultou desastrosas e põe ao nacionalismo na situação mais difícil da sua história, o que exige que as bases do campo nacionalista (fundamentalmente Anova e BNG mas nem só) obriguem a retificar às suas irresponsáveis direções políticas, também as que às que tratam ao BNG de jeito análogo a como a doutrina do "social-fascismo" tratava à social-democracia na década de trinta.  (3)
 
Já que logo, por primeira vez em décadas a esquerda galega corre sério risco de deixar de ser hegemónica, particularmente entre a mocidade galega, e a militância moça no campo nacionalista é cada vez mais exígua.

5.- Hoje mais do que nunca FRENTE AMPLA
Para derrotar o bipartidismo na Galiza faz-se patente a necessidade duma alternativa ilusionante e credível, uma frente ampla à margem das forças sistémicas que some aos apoios atuais os de boa parte da abstenção, do voto do PSOE e dos 200.000 galegos e galegas que decidiram votar por outras forças, nulo ou em branco (16'35%, 191.400 votos). Que congregue a toda a esquerda social e esteja ao serviço dela, que retro-alimente a construção duma sociedade civil, como mínimo, equiparável à de Catalunya e Euskadi (mínimo imprescindível também para deter a barbárie a nível europeu que avança imparável e lembra cada vez mais a década de trinta do século XX).
Com o bipartidismo por baixo de 50% dos sufrágios, tal como se prognosticava que ficariam desde Anova quando se apostava pela frente ampla, embora não fossemos capazes de impulsar uma coligação ampla que o derrotasse acelerando o fim da II Restauração bourbónica, portanto, é fundamental apostar pela frente ampla com ou sem as direções políticas de IU e BNG, mas no processo há que construir a expressão política certa do nacionalismo no século XXI e Anova apenas pode impulsar isso desde a generosidade e apostando pela frente ampla.
Desta arte, é imprescindível a construção dum espaço plural no nacionalismo galego, uma força organizada o suficientemente importante para situar a questão nacional galega de forma análoga a Euskadi ou Catalunya. AGE, e com ela Anova, fica em parte fora do espaço de forças ruturistas e dos novos jeitos de fazer política contradizendo as aspirações de Anova desde a sua criação e a última oportunidade para o nacionalismo é apostar por constituir candidaturas de unidade popular em todos os concelhos sem exclusões.
A frente ampla que muitas e muitos defendemos em Anova teria-nos conduzido a um cenário duma coligação que obteria escanos galegos no parlamento europeu sem dependências externas à Galiza e permitiria ter avançado na verdadeira nova política que apenas pode celebrar derrotar o bipartidismo e erguer uma clara alternativa de governo e não um resultado olhado desde a ótica de «partido». Essa frente daria uma imagem bem diferente a muitas e muitos nacionalistas (o maior perigo agora é o enrocamento nos vícios e na morte por sucesso, um êxito que não existe como tentamos expor nestas linhas) teria congregado numa mesma coligação a Primavera Europeia, Podemos, Anova (não o BNG que se negaria a ir com qualquer força espanhola)... com um resultado que constituiria um ensaio de quebra democrática e que nos situaria como alternativa real de governo na Galiza: a integração na Izquierda Plural não era, nem muito menos, um Ther is not alternative para atingir uma caixa de ressonância própria em Estrasburgo tecer alianças a nível europeu.

Temos pois, pouco que celebrar e muito por construir para avançar no nosso horizonte estratégico.
(Sempre em) Galiza (célula de universalidade), 26 de maio de 2014.


Anexos (elaboração própria)


Tábua 1 – Fonte: Ministério do Interior

Europeias 2014, resultados Galiza (Escrutado 99'95%)
Total votantes
1.035.487
45'45%
Abstenção
1.242.655
54'55%
Nulos
26.714
2'58%
Brancos
29.927
2'97%
Tábua 2, Europeias 2014 – Fonte: Ministério do Interior

Candidaturas
Votos
Percentagem
PP
354.743
35'16%
PSOE
219.207
21'73%
AGEE
106.189
10'52%
Podemos
84.216
8'34%
BNG
79.732
7'90%
UPyD
35.099
3'47%
C's
16.309
1'61%
PACMA
10.871
1'07%
CxG
9.641
0'95%
EB
7.914
0'78%
Outros
9'88%

Tábua 3 – Fonte: Ministério do Interior

Europeias 2009, resultados Galiza (100% escrutado)
Total Votantes
1.149.973
43,34%
Abstenção
1.503.436
56,66%
Nulos
7.576
0,66%
Brancos
12.591
1,10%

Tábua 4, Europeias 2009 - Fonte: Ministério do Interior

Candidaturas
Votos
Percentagem
PP
571.320
50'01%
PSOE
403.141
35'29%
BNG
103.724
9'08%
EU-IU
14.956
1'31%
UPyD
14.148
1'24%
LV-GVE
4.780
0'42%
Iniciativa Internacionalista
3.460
0'30%
PACMA
2.580
0'23%
PUM+J
1.613
0'14%
IZAN-RG
1.072
0'09%
POSI
886
0'08%


Tábua 5 – Fonte: Ministério do Interior

ELEIÇÕES NACIONAIS DA GALIZA, 2012 (RESUMO, escrutado 100%, 75 escanos em total)
Votos
1467657
63.8 %
Abstenções
832678
36.2 %
Nulos
37472
2.55 %
Branco
38410
2.69 %

Tábua 6 – Fonte: Ministério do Interior

Eleições Nacionais da Galiza 2012. Votos, percentagem e escanos por candidatura
Cadidatura
Escanos
Votos
Percentagem
PP
41
653.934
45'72%
PSOE
18
293671
20.53 %
AGE
9
200101
13.99 %
BNG
7
145389
10.16 %
UPyD
0
21.212
1.48 %
EB
0
17116
1.19 %
Sociedad Civil y Democracia
0
15781
1.1 %
Compromiso por Galiza
0
14459
1.01 %
PACMA
0
7729
0.54 %



Tábua 7- Extrapolação Europeias 2014 a eleições nacionais na Galiza para 75 escanos – Fonte: Ministério do Interior
























Tábua 8, extrapolação deputados eleições nacionais Galiza para 61 escanos – Fonte: Ministério do Interior

























(1) http://desinformemonos.org/2014/05/adios-al-subcomandante-marcos-nace-galeano/print/

(2)  http://revoltairmandinha.blogspot.com.es/2014/03/um-voto-nulo-pela-regeneracao-de-anova.html

(3)  http://revoltairmandinha.blogspot.com.br/2013/11/a-i-globalizacao-algumas-licoes-para-o.html