sexta-feira, 2 de maio de 2014
Manifesto Revolta Sanitária
REVOLTA
R
SANITARIA
A sanidade pública está en perigo. As medidas adoptadas en Galiza como nas autonomías gobernadas pola dereita ultraliberal (redución severa dos orzamentos sanitarios, concesión da xestión sanitaria a mans privadas, imposición de copagamentos, externalización progresiva de diversos servizos e actividades, restricións no acceso aos servizos sanitarios etc.) provocan un serio deterioro dos servizos sanitarios e poñen en risco o seu futuro.
Pero
o goberno central ven de dar un paso decisivo nesta contrarreforma
sanitaria. En contra do anunciado na campaña electoral o Partido
Popular está a degradar os servizos públicos dun xeito alarmante. O
Real Decreto Lei 16/2012 –imposto por vía de urxencia, sen debate
parlamentario- suprime o dereito á atención sanitaria da cidadanía
e recupera a figura do “asegurado”: só terán dereito á
prestación sanitaria as persoas que coticen á Seguridade Social.
Quedan
excluídos diversos colectivos da poboación: inmigrantes, mozos-/as
maiores de 26 anos (que a Ministra expresou á vontade de
rectificalo) que non teñan contrato laboral, persoas separadas que
non tiveran cotizado etc. Tamén establece unha serie de copagamentos
que veñen representar, na realidade, un novo imposto á
enfermidade.
Esta
medida representa un retroceso histórico de tres décadas coa Lei
Xeral de Sanidade (1986). A aplicación desta nova lei provocará
cada vez máis colectivos cidadáns desprotexidos. Volvemos a unha
sanidade dualizada (porta para os ricos, porta para os pobres).
Non é a
crise a responsable destas medidas: só é a escusa. Hai unha
estratexia global para degradar e desprestixiar o noso sistema
sanitario, e para procurar espazos de negocio a costa dos orzamentos
públicos aos grupos empresariais afíns. Esta estratexia global
(impulsada polo FMI e os potentes lobbys
sanitarios non elixidos democraticamente) é executada a nivel local
pola ultradereita que ocupan o espazo público para deterioralo desde
dentro.
Por
todo isto un grupo de persoas preocupados e indignados coa situación
dos servizos públicos e, en especial, a sanidade pública decidimos
responder autoorganizarmos para dar unha resposta xusta e solidaria a
prol dos colectivos excluídos da asistencia sanitaria da nosa
bisbarra. Para elo disporemos dun centro de atención en Chantada
aberto, gratuíto e solidario onde prestaremos atención sanitaria
básica, así como desenvolvementos de actividades de concienciación
e de solidariedade.
Convidamos
a toda a cidadanía que colabore na medida dás súas posibilidades e
denuncie a inxustiza social que se está a producir no eido da
prestación sanitaria.
Enma
Rodríguez Blanco, enfermeira no SERGAS e ativista na defesa da sanidade pública residente en Santa Mariña (Monforte de Lemos).
quinta-feira, 1 de maio de 2014
Perante a dor dos demais
Diego Taboada Varela.
Capturar, deportar ou deixalos morrer no seu
anguriante éxodo mediterráneo rumbo ao falso
El dorado da Europa-fortaleza. No seu
momento, a alta corte dos nosos eminentísimos eurodeputados
contentábase con denominar a este proceso “políticas
de inmigración”, e as castas
políticas dos nosos estados-nación seguíanlles o xogo. Mais, as
máscaras, así como as verdadeiras intencións dos seres humanos,
sexa por acción ou omisión, por abuso de retórica ou silencio
calculado, só poden ocultarse ata que os feitos converten ás
representacións, verbais ou dramatúrxicas, en inaceptables
falsidades. A día de hoxe, a casposa burocracia da nosa Euro-Otan
xa é menos coidadosa coa linguaxe e non se morde a lingua á hora de
falar, sen eufemismos, da necesidade dunha política de “control
de fronteiras”.
Así pois, controlemos as fronteiras con muros e
arame farpado, cunha crecente dotación orzamentaria en forzas de
seguridade fronteiriza,
e sigamos xogando, mentres tanto, ao humano, demasiado humano xogo da
pataca quente, cuspíndonos reciprocamente as responsabilidades
recíprocas da última carnicería humana que chegou flotando
silenciosamente á illa Italiana de Lampedusa.
Pasan os días, e máis alá do xogo da pataca
quente, máis alá de mediáticas e lacrimóxenos rituais de do, máis
alá de patéticos funerais de estado, seguimos sen saber cales son
as interpretacións e as propostas concretas para ter sequera un
gramo de esperanza en que ese imperativo Popperiano de construír
unha “sociedade aberta”
foi, é ou será algo máis que unha inxenuidade moral que esixe o
que as elites da “civilizatio
neoliberal”, non só non están
dispostas a conceder, senón que ademais afortalan a través da
institucionalización e formalización legal de múltiples formas de
violencia, exterminación física, deportación e construción de
verdadeiros campos de concentración internos, denominados
eufemisticamente centros de internamento
para estranxeiros.
O silencio, a falta de imaxinación, de volición
ética, de profundidade e esforzo interpretativo, da esquerda
europea, contrasta anguriosamente cos seguintes feitos :
1 – Por primeira vez na súa historia dende a
súa fundación en 1972, a extrema-dereita francesa lidera as
pesquisas de intención de voto para as eleccións Europeas.
2 – Persiste o número de países nos que as
extremas-dereitas nacionais
conquiren representación parlamentaria e soben nas pesquisas de
intención de voto.
3 – A principios de Outubro, o parlamento
Húngaro, dominado con 2/3 de representación parlamentaria de
FIDESZ, aproba unha lei que castiga a mendicidade con multas, cárcere
e traballo comunitario, dando opción aos concellos para definir e
delimitar xeograficamente que zonas poderán e que zonas non poderán
habitar os mendigos, e incluso facendo extensible a lei mesma ás
comunidades que habiten en Chabolas na periferia das cidades e vilas
de Hungría.
4 – Persiste a descarnada e crúa violencia,
material e simbólica, coa que algúns importantes alcaldes da
socialdemocracia francesa definen e pretenden integrar
á comunidade xitana de Francia, aludindo á súa intrínseca
incapacidade para encaixar nun suposto
modelo de integración Francés
que xa hai anos resultou un estrepitoso fracaso, e facendo énfase,
ademais, na súa natural incapacidade
para entender os sacrosantos valores democráticos e republicanos do
Estado Francés.
Atrévome a concluír que esta esquizofrénica
dinámica de control dos fluxos de inmigración extra-comunitaria
persistirá con unha non menos dinámica
de control dos fluxos de inmigración intra-comunitaria,
no que se refire ao que neste artigo chamarei a “Condición
nómade” dos suxeitos que deciden
abandonar o seu país de orixe ou, sinxelamente, atópanse nun
perpetuo non-lugar,
fuxindo dos bandazos de fracasadas políticas de suposta integración
de minorías étnicas. Ademais, no que
se refire ao que neste artigo chamarei a “condición
sedentaria” dos suxeitos que procuran
arraizar no seu país, sexa ou non de orixe, tamén persistirá a
anguriante dinámica de control demográfico e exclusión social; a
reproducción planetaria, global, da “civilizatio
neoliberal”, non pode darse sen, ao
mesmo tempo, a cristalización dun sistema penal e carcerario que
persegue, controla e disciplina aos propios despoxos que xera o seu
selectivo mercado laboral.
Lampedusa non é un acontecemento illado que se
mereceu un inusual protagonismo mediático debido á súa excepcional
crueldade. Lampedusa é a macabra cotidianeidade, o día a día que
se respira nas fronteiras da Europa fortaleza. Esta Europa rancia,
sosa e casposa que vai converténdose nun infumable verxel de
xenófobo e racista populismo patriarcal e que, inxenuamente, algúns
crían superado despois da segunda guerra mundial e os milagrosos
pactos Keynesianos que conviviron,
cómpre recordalo, cunha volta ao reafortalamento e refinanciación
público-privada do conglomerado industrial-militar e
penal-carcerario.
Lampedusa é unha das múltiples consecuencias. A
gobernanza ultraliberal a escala planetaria é a causa. ¿ Ou é que
acaso xa ninguén se acorda de que as leis Italianas contra a
Inmigración clandestina que agora alarman á clase política Europea
son a continuación do que o consello Europeo aprobou no ano 2002 a
instancias de Francia ?. ¿ Ou é que acaso xa ninguén recorda que
esa directiva aprobada no consello Europeo permitía aos estados
membros da UE sancionar a quen ousase asistir aos inmigrantes que
chegasen ás nosas fronteiras en situación de ilegalidade ?. ¿ Ou é
que acaso xa ninguén se acorda da chamada directiva
Bolkestein que se aprobou no ano 2006
para permitir aos estados membros da UE a xestión do retorno e
deportación de inmigrantes sen papeis ?.
A política de control
de fronteiras, antes, como agora, sigue
estando en marcha. Esta semana, o parlamento Europeo deu o visto bo a
EUROSUR, unha máis que probable obra de enxeñería institucional
cuxa intención será, textualmente, “coordinar
a vixilancia de tódalas fronteiras exteriores á UE”, así
como dispor de información Just in time
para que as autoridades dos estados
membros reforcen aínda máis o seu control fronteirizo coordinándose
máis eficazmente coas forzas de seguridade fronteiriza.
Nada, absolutamente nada, poderán facer estes
inventos de enxeñería institucional e xurídico-militar para
impedir a vía libre, no país de orixe, das redes mafiosas
organizadas que poñen prezo ao soño dos inmigrantes por chegar ao
El dorado da
Europa occidental. Nada, absolutamente nada poderán facer, a non ser
cargar coa clásica dupla moral que esixe, ao mesmo tempo, un estado
feble para a apertura de fronteiras e o
libre tránsito de
empresas, mercadorías, información e capital
financeiro-especulativo… e un estado
forte para impor baixas taxas
arancelarias e afortalar o control militar e xeo-estratéxico a un
libre tránsito
de persoas que non existe. Esta, lamentablemente, é unha dinámica
que se reproduce, non só ad-extra,
senón tamén ad-intra, na
nosa Europa-fortaleza, en cuxo ámbito xeográfico reprodúcense
progresivamente máis e máis arquipélagos localizados de exclusión
e pobreza extrema, e en cuxo ámbito existe un claro control
selectivo dos fluxos de inmigración internos.
“Non nos sentimos Italianos”. Isto,
textualmente, din moitos cidadáns de Lampedusa, que saben
diferenciar moi ben o principio de solidariedade, axuda mutua e
empatía ante a dor allea dos protocolos oficiais dun Estado, o
italiano, que perciben moi, moi afastado. Tan distante como
afastadas, moi lonxincuas, parécenlles as bágoas de crocodilo e os
rituais mediáticos dos nosos eurocéntricos, euroracistas e
europapanatas parlamentarios.
Cando os discursos
nacionais que apelan á unidade
- ben fundamentándose retrospectivamente en principios
fundacionais, ollando cara o pasado,
ben fundamentándose proxectivamente en principios
re-fundadores, ollando cara o futuro -
deveñen en relixións secularizadas que constrúen falsos
universalismos, partindo dun universo cultural atrincheirado e
distanciado perante a dor dos demais. Cando deveñen na sacralización
da razón de estado por riba de calquera consideración ética, ou
cando se mesturan ámbalas dúas cousas para fuxir da perplexidade
que causa a contemplación da crúa e núa realidade, o único que
nos queda é partir da base de que toda solidariedade
nacional non é máis – nin menos –
que un efecto chamada
para que a sociedade civil que quere defenderse dos abusos de poder e
da mentira e recuperar a autonomía sobre as súas propias vidas.
Recentemente, Hamid Dabashi, recordando a Edward
Said no décimo aniversario do seu finamento, deixounolo claro :
- “Despois de Said acabáronse os intelectuais foráneos, non nacionais, non-internacionais, do primeiro, do segundo ou do terceiro mundo. O campo de batalla das ideas é específico e global ao mesmo tempo. Non podes librar ningunha batalla a nivel local sen que quede rexistrada globalmente. Se non es global, non es local. E se non es local, non es global. Os intelectuais máis aburridos son aqueles que pensan que USA, IRÁN, INDIA ou o polo norte son o centro do universo. Mais o universo non ten centro, nin periferia. Todos andamos flotando. Said era moi específico sobre Palestina e polo tanto fixo do predicamento palestino unha alegoría metafísica, e basouna na agonía física e o heroísmo do seu pobo. Carece de sentido falar de intelectuais en exilio despois de Said, precisamente porque el teorizou exhaustivamente a categoría na súa época. Non hai unha patria da que se poida estar exiliado. O capital e o Imperio que desexa mais non logra o micro-control está en todas partes. Non hai saída dese mundo, e patria ou exilio son ilusións desmanteladas polo capital e a condición do Imperio. A nova organicidade intelectual que Said fixo posible require que te arremangues as mangas da camisola, que te ensucies, para que en medio do caos poidas atopar luz na escuridade. Esperanza na desesperanza”.
O mar de Lampedusa, o Mediterráneo, é, así
pois, parte dese todo que é o Imperio neoliberal de ultramar. E o
Imperio ultraliberal seguirá producindo centos de miles de
arquipélagos de miseria como Lampedusa, quer por terra, quer por
mar. Quer fóra, quer dentro de Europa.
Ante a dor dos
demais, parafraseando o título dun
ensaio de Susan Sontag, xa non ten ningún sentido poñerse a
observar con microscopio se a materia humana dos nosos doe máis ou
menos que a dos outros.
Chantada, a 15 de Outubro de 2013.
A historia das cousas
Diego Taboada Varela é um sociólogo chantadino e colaborador em numerosos jornais e portais digitais .
É
un libro que aínda está por escribir : A
historia das cousas.
Ensínannos antes, moito antes, a poñer nomes
ás
cousas que a esculcar de onde saen, como nos relacionamos e que
facemos con elas. Se comezásemos pola historia das cousas,
probablemente teríamos unha noción máis clara de cal é o nome que
debería acaerlles. Non lle chamariamos amor
ao convencionalismo de soportar a unha parella para pagar unha
hipoteca. Non lle chamariamos liberdade
á posibilidade de escoller entre opcións que non nos preguntan que
queremos escoller e, en resumo, non lle chamariamos moitos nomes a
moitas cousas que non as merecen.
Lembro
perfectamente que sentía de meniño cando visitaba a segunda casa
natal da miña nai. A primeira foi A
Cova, unha
aldea do concello de O
Saviñao,
feita de 5 casouchas de pedra e 10 vaquiñas que andaban por alí
soltas, ao carón do río Miño. Mais a segunda é preto do concello
de Carballedo,
na parroquia de Santa Mariña do Castro, dende onde se pode albiscar
o cumio e as faldras do Monte Faro. En fin, que lembro que o que
sentía era unha absoluta indiferenza, coma se ese mundo non
representase nada para min, coma se fose alleo, totalmente alleo.
Porén, a miña nai non podía desvincularse emocionalmente, nin da
súa casa natal de A
Cova, nin
da súa casa natal de Freán,
que
así se chamaba, e así sigue chamándose, a casa natal do meu avó.
Foi
o paso do tempo o que me fixo consciente de que esa indiferenza vital
que me causaban as raíces
da miña nai, despois da diáspora a Suíza, foi trocando en
preocupación e anguria cando trataba de re – encontrar o meu lugar
no mundo. Por unha banda, ao meu pai todo o que tivese que ver con
galeguismo
cultural ou político, importáballe ben pouco – bastante tiñamos,
e temos, con sobrevivir día a día -, porque o galeguismo
que eu procuraba era máis culto
e académico
que popular;
e por outra banda, aos 20 anos e pico, cando descubrín a lectura
para fuxir dunha adolescencia
macarra
tecida a base de alcohol, drogas e demais rituais dionisíacos
nocturnos de fin de semana, comecei a caer na conta de que non tiña
palabras para poder narrar o que os meus propios sentidos percibían.
Sen lingua, só podía ser
como corpo, mais non podía ser como memoria persoal.. e nin sequera
podía transcender a caixa do propio eu
ao escribir literatura ou relacionarme cos demais. Sen lingua,
sinxelamente, non podía apropiarme do entorno, das cousas e da
memoria colectiva, que é o que configura o eu
social,
por así dicilo, de cada persoa.
Os
mapas afectivos que imos tecendo ao longo da nosa vida persoal son
complexos, moi complexos, e non obedecen a outro tipo de lóxica
que a dos afectos persoais e familiares e a profunda necesidade que
temos do entorno para arraigarnos nel e auto-abastecernos
economicamente. Resúltame estarrecedor ese tipo de marxismo
que non ten en conta a singularidade cultural dos pobos – ou sexa,
das persoas de carne e oso -, ese marxismo ao que non lle importa
coñecer a historia social das clases subalternas, a súa mentalidade
colectiva, os mundos, reais e ficcionados, que dan sentido ás súas
vidas : campesiños, zoqueiros, mariñeiros, artesáns, teceláns,
camareiros, putas … etc, todos teñen algo que dicir de quen somos
e de todos temos moito que escoitar e recoller. Fuxo, coma o demo
fuxe de Deus, cada vez que se trata de converter o marxismo, como
tradición filosófica e ciencia social, nunha especie de narrativa
total
na que os suxeitos e as persoas son representadas só como
abstraccións sen singularidades e condicionamentos lingüísticos,
xeográficos, culturais, de xénero, clase, socio – económicos …
etc, mais tamén fuxo dese marxismo – e deses marxistas – que
valoran a literatura, a poesía, a música, a fotografía ou o teatro
só coma un instrumento
– sic - de interpretación da realidade
ou
coma un instrumento – de novo, a mesma palabra – para crear
conciencia de clase.
Crear
conciencia de clase? Ok, perfecto, mais como facer iso cando o que
esta civilizatio
promove é a suspensión das conciencias? Ou dito doutro modo,
ademais da conciencia
de clase
non precisaremos, antes de nada, ir mostrando a modiño que aínda
nos queda clase
algunha de conciencia?
O
marxismo foi – e é – un estimulante cultural e unha perspectiva
cada vez máis necesaria para entender o mundo secular, mais négome
a vivir fechado e enclaustrado sempre na mesma caixa. Preciso
entender a obra en si mesma, desfrutala en si mesma, gozar dela sen
enmarcala nunha caixa de ferramentas. Canto máis me obrigan a
permanecer
nun lugar, físico ou mental, por obriga, máis necesidade sinto de
fuxir
del; e isto, precisamente isto, no plano estético, é o que me
acontece, no plano político, coa cuestión
nacional
e coa cuestión
social
en Galicia; ámbalas dúas van da man; reivindicar o dereito á
libre-determinación dos pobos periféricos dende abaixo cara arriba,
sen delegacións institucionais verticais previas e sen
condicionamentos mediáticos e políticos subliminalmente impostos,
para min é o máis noble, honesto e realmente democrático ao que
pode aspirar calquera pobo, mais para representar publicamente ese
escenario e para crealo teñen que existir, cuantitativa e
cualitativamente, moitos suxeitos con calidade crítica e vontade
política concreta : suxeitos soberanos. Soberanos coa e dende a
comunidade.
Soberanos
por, de e para so mesmos. Soberanos por, de e para construír un
imaxinario colectivo radicalmente diferente, onde a comunidade
cultural
debe asumirse como mestiza e a comunidade
política
debe recoñecer e integrar normativamente esa interculturalidade
dentro dos fundamentos éticos dun novo proceso constituínte –
destituínte.
Entender
as cousas e ás persoas sen cousificalas, é o xermolo dun novo
humanismo, e polo tanto, dunha nova crítica – e práctica –
democrática. Por iso, sermos soberanos, implica, tamén, reflexionar
para que, como e en que eido queremos selo. Implica, tamén, caer na
conta de que nin a natureza, nin as persoas, poden ser consideradas
como meros instrumentos
ou cousas
ao servizo do economicismo hiper-rentabilizador da ciencia económica
máis ortodoxa. Implica, en definitiva, ter capacidade para decidir
sobre que cousas queremos proxectarnos e desenvolver libremente as
nosas capacidades humanas… sen cousificalas.
Non
sei agora, mais, no seu tempo, a este tipo de soberanía chamábaselle
chegar-a-ser-humano. Claro que, para isto, quizais cumpriría
esforzarse máis en entender as cousas, para atoparlles os nomes –
e os usos – acaidos.
Cavalos pretos
Antom Fente Parada.
Espelha-se na alma
o teu riso
e a felicidade
faz cóxegas
na hormona do amor.
o teu riso
e a felicidade
faz cóxegas
na hormona do amor.
Porém tenho medo dos cavalos.
Desses córceles pretos
desses mouros medos
dessa obscuridade que se alimenta de verde.
De coração
de vida
de soidade.
Percorrem a minha pele
as palavras que sussurras
no cerne da minha caluga
e mistura-se o mel com o fel.
Lua de mel,
um touro selvagem
ouvea-lhe a uma lua de papel.
Sabe-me a vida,
sabe-me a alama,
sabe-me o riso,
sabem-me as cóxegas
sabe-me a lua que baila quando és ti;
quando os indómitos cavalos se afastam entre a névoa
e os touros verdes mexem-se
calados.
Se o amor é um lobo quero ir no seu lombo
enquanto recorro as tuas pernas
e a eletricidade invade o teu cérebro
com os movimentos da minha língua.
No bosque os cavalos calam,
aguardando o seu momento
… nunca encontrar-nos-ão por que há cadeias que nunca se rompem
Viana Manifest (1994-2014): 20 anos de Bravú
Liviao de Marrao é uma banda de ska e punk galega composta por 10 integrantes, na sua maioria de Chantada.
Uma noite no moinho
uma noite não é nada
uma semaninha inteira
essa sim que é moinhada
Aproveitamos
o espaço que nos cede A
Voz do Agro
para lançar este artigo em que rememoramos a iminência da chegada
duma das efemérides fundamentais para a música galega que tem a
Chantada no seu epicentro. Como alguns lembrareis por vivência
própria e outros sabereis através da transmissão oral e escrita,
referimo-nos ao Manifesto
de Viana,
assinado em 1994 na tasca do Cavalhero
no
lugar de Viana, e o manifesto mais importante no sistema musical
galego moderno. É o nosso Viana's
Manifest
em referência a aquela música de Muguruza que falava do Karl's
Manifest.
Uma
pantasma percorre a Galiza, a pantasma do bravú. E, por isso, desde
o coletivo Liviao de Marrao fazemos
um chamamento a todas aquelas pessoas ligadas com o sistema musical
galego e com a cultura da nossa nação para que o 2014 seja um ano
centrado na memória do bravú e do Manifesto
de Viana,
que remate na elaboração dum novo manifesto e numa festa memorável
na vindoura edição do festival Catanhaço-rock
de
Chantada.
Ao
tempo, repassaremos a história daquele momento fundacional do bravú
para os nossos leitores mais novos. Em primeiro lugar, a etiqueta
bravú
(em Chantada dizemos bravio)
refere-se à carne sem castrar, ao autêntico, ou seja, no eido
musical à música feita na Galiza, no rural, em galego e com uma
visão nacional, rebelde e contestatária.
O
31 de outubro de 1994 nascia o movimento bravú na já citada taberna
da paróquia de Viana, hoje reconvertida em indústria cárnica que
oferece, no entanto, ainda alguma comida ocasional.. Fazia-o no marco
duma edição da primeira época do Castanhaço-rock
e subscrevem aquele manifesto bandas hoje míticas: Rastreros
de Chantada,
que voltaram à atividade e estão elaborando um novo disco;
Skornabois
de Lourençá; Impresentábeis
de Vimianço; Caimán
do Río Tea,
também novamente em ativo, de Ponte Areias; Bochechiñas;
Verghalludos;
Yellow
Pixoliñas,
cuja homenagem o passado ano deu pé a um novo festival em Monforte,
o Naúfragos; os Papaqueixos
e os Diplomáticos
de Montealto da
Crunha.
Um
feixe de grupo que através de iniciativas como o Castanhaço
(que
nasceu em 1993 e do que nesta edição se fazem 20 anos da sua
primeira edição) se foram conhecendo na era em que não havia
Internet. Cada banda tinha as suas influências que lhe deram ao
movimento certos elementos comuns (a língua galega, o espírito
contestatário...), mas onde cada grupo era um mundo.
Talvez
esse fosse o seu maior mérito. Integrar num movimento a música mais
urbana com elementos da música tradicional através do filtro das
guitarras elétricas e as letras que falavam do aqui e do agora,
letras cheias de retranca e força. The
Clash, Kortatu,
a munheira, Pucho Boedo, Los
Satélites,
Fuxan
os Ventos,
The
Pogues, o Cuco de Velhe,
o rock radical basco ou La
Polla Records
também estavam sob a tinta daquele manifesto.
Daquela
juntança deram fé Manuel Rivas e Alberte Casal. Ainda que à
literatura quem melhor o transportou foi Santiago Jaureguizar ou Xosé
Manuel Pereiro, editor em Xerais da revista Bravú.
Precisamente, Pereito era a voz dum dos precursores do movimento, a
banda Radio
Oceano.
De Viana saiu o primeiro manifesto bravú...
mas de onde vinha aquele termo? Segundo parece o termo atribui-se aos
Diplomáticos
e mais em concreto a Xurxo Souto. A banda de Montealto em 1991
apresentavam Arroutada
Pangalaica
e para 1993 aparece o termo bravú
– que é como se diz bravio
no
galego ocidental- a consequência de que ao saírem a Euzkadi e
Catalunya ouviram empregar a etiqueta agropop,
com a que, folga dizer, para nada se identificavam.
Para
Rómulo Sanjurjo o sucesso do manifesto deveu-se à falha de
pretensões do manifesto, sem esquecermos a importância que teve a
difusão de muitos temas no programa da TVG Xabarín
Clube,
que marcaram várias gerações de galegas e galegos.
Daquela
experiência foram agromando bandas como Xenreira,
Ruxe-Ruxe
– talvez uma das bandas mais reconhecidas hoje,
e
outras que antes (Zënzar)
e depois, por exemplo Machina
que se denominaram o seu trabalho como pós-bravú, seguiram e
seguirão apostando pela música em galego. Nós dizemos
retranqueiramente que fazemos pós-neo-bravú porque as etiquetas
afinal são algo artificial e pouco ajustado à realidade, mas é
indubitável que nunca existiriam bandas como a nossa sem aquele
tremor de terra que teve o seu epicentro numa pequena aldeia de
Chantada.
Uma pantasma percorre a Galiza, a pantasma do rock sem capar, do
bravú. 1000 primaveras mais para a música em galego!
Graucinhos
Jorge Pérez Árias é um jovem poeta de Pantom especializado também em relações laborais. Tem colaborado em numerosas inciativas culturais, entre elas na Associação do Castro da sua vila.
Estou tão cansado
As luzes são tão sombrias
que a penas posso ver
o porto no que parar
depois de naufragar.
Os meus sonhos
pedrinhas pequenas
que eu achava penedos grandes
á beira da casa de um ferreiro.
Pequenos graus que eu sonho.
E estou tão só
olhando para um ermo
que agora desejo sempre
tão selvagem, tão pouco trabalhado.
Não quero ser o número.
Número fechado em quadricula
Um antes, um outro depois
Todos tão diferentes e á vez
unha outra vez tratados tão iguais.
Não achas que também tem sentimentos?
No profundo da minha alma
estou cansado, sombras me asobalham,
de uns outros que querem tragar-se
meus risos, minhas bágoas.
Sou um número, sou unha mentira que me contaram.
Subscrever:
Mensagens (Atom)